2007/Apr/22

กลางเดือนที่แล้วเป็นช่วงตัดสินชะตาชีวิตของผมคับ เอ้อ จับฉลากใช้ทุนของแพทย์น่ะ
ตอนแรกๆก้อเลือกอยุธยาอยู่หรอก แล้วก้อมีเหตุให้หลุดปุ สุดท้ายเลือกศรีสะเกษหนีใต้นี่แหละ

"เฮ้ย ต้องจับฉลากว่ะ คนเกิน 1 คน..." เสียงนรกจากเพื่อนมาตามสายขณะที่ผมพักผ่อนอย่างสนุกที่สิมิลัน
และแล้วก้อต้องไปจับฉลากวันที่ 26 มีนาคม...ผล โชคดีได้ศรีสะเกษ

วันที่ 16 เมษา...
ออกเดินทางจากกรุงเทพ 8.00 น. เดินางไปแวะเที่ยวไป ถึงศรีสะเกดเกือบ 4 ทุ่ม....แสรดดดด
13 ชม. จากกรุงเทพ(ช่างมาน หลับตลอดทางเพราะฉลองสงกรานต์เพลินไปหน่อย)

17-20 เมษา...
ดำรงค์ชีวิตอยู่ที่ จ. กินเลี้ยงเต้นรำเหมือนมารับน้องอีกรอบ ได้เพื่อนใหม่มาเยอะพอควร(เกือบหมดทุกคนที่ได้ จ.นี้)

แต่ที่เห็นก้อคือ....อืม ดีกว่าที่คิดไว้นิดนึง
โทดเถอะคับ ตอนแรกไอ้เอกคิดภาพไว้
ทุ่งนา ควายน้อย ตรวจๆเจอนกเอี้ยงมาเกาะบ่า
เพื่อนบอกว่าไม่ขนาดน้านก้อไม่เชื่อ เอ๊า คิดไว้สูงเกินเด๋วก้อผิดหวังหรอก ใช่แมะ 555
จิงๆในเมืองมี 1 ห้าง 2 โรงหนัง กะ 3 7-11 เอาวะพอ ok
1 ผับที่ดูแปลกๆ ไม่กล้าเข้า เออว่ะ มีผับด้วย นึกว่าไม่มีซะอีก
พอไปดู รพ. ชุมชน บางที่มันกันดารได้ใจจิงๆนะ้เนี่ย ขนาดธนาคารในอำเภอยังไม่มี
เห็นบอกบางที่พอมีรถ refer คนไข้เข้าเมือง(ส่งมารักษาต่อ) ขากลับคนขับรถต้องซื้ออาหารเข้าไปฝากด้วย
เอาเข้าไป...
เด๋วไว้เล่ารายละเอียดให้ฟังอีกทีทีหลัง ตอนนี้เพิ่งกลับมาบ้านที่กรุงเทพ รักเมืองวุ่นๆขึ้นมาซะงั้น
บางทีเรามองย้อนไปดีๆ เราโชคดีกว่าหลายๆคนนะครับ ทั้งการเป็นอยู่ อาหาร และอื่นๆ
ผมว่าถ้าคนคิดได้ซะบ้าง ประเทศไทยคงน่าอยู่มากขึ้นอีกเยอะเลย
เด๋ว 25 เป้นต้นไปคงต้องไปฝังตัวที่โน่นแล้วล่ะคับ มีไรมันส์ๆจะมาเล่าให้ฟังใหม่

2007/Apr/07

เพื่อน....คำคำนึงที่มีความหมายมากๆ จะมีใครบ้างล่ะที่อยู่คนเดียวได้โดยไม่มีเพื่อนเลย
แต่ก้ออีกนั่นแหละ ในบรรดาเพื่อนๆ มีซักกี่คนที่เป็นเพื่อนแท้
คนที่คุณไว้ใจยอมให้รู้เรื่องในชีวิตของคุณ คนที่คุณกล้าฝากชีวิตไว้ถ้าจำเป็น
้ถ้าเจอแล้วซักคน คุณเป็นคนโชคดีมาก
พอดีใกล้วันที่ผมและเพื่อนๆต้องแยกไปแล้วครับ อีกไม่กี่อาทิตย
เพราะเพิ่งจบหมอ เลยต้องไปใช้ทุนต่างจังหวัด แล้วเหมือนสวรรค์แกล้ง
กระจายกันหมดเลย ทั่วอิสาน...
แถมเพื่อนสนิทอีกคนตั้งแต่ประถม มันก้อดันไปเรียนต่อนอกเดือนนี้อีกแนะ...

เอาเข้าไป...
เดือนนี้ผมคงจำได้ไปอีกนานแน่ๆ วันที่ต้องลาเพื่อนที่ผมสนิทตั้งหลายคน
ถึงบางทีเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น แต่มันก้อใจหายนะครับ
เคยเจอหน้า ไปไหนมาไหนด้วยกันทุกวัน เที่ยวด้วยกัน แด๊นซ์ รั่วด้วยกันมา
อะไรนะ หลังๆผมรั่วเกือบตลอด เออ...ไม่เถียงก้อได้(ฟระ)
บางทีความทรงจำมันมากเหลือเกิน ตอนแรกๆนึกว่าจะทำใจได้ แต่ไปๆมาๆ อดเศร้าไม่ได้แฮะ
รู้จักกันมาเกือบ 6 ปีได้ แต่สนิทกันมากๆก้อ 1-2 ปีหลังเนี่ย
ไม่รุพวกแกจะได้เข้ามาอ่านไม๊...คงคิดถึงพวกแกมากๆ

อยากบอกว่า โชคดีและดีใจมากๆที่เป็นเพื่อนกะพวกแก แล้วเจอกันใหม่
ไอ้กั๊ก - เพื่อนและน้องชายที่สนิทที่สุด ดูแลตัวเองดีๆนะโว้ย
ไอ้จิ๊บ - แกรู้มะ แกเป็น ญ คนแรกจิงๆที่ทำเราร้องไห้
ไอ้แบง - อย่าขี้เกียจเพลินล่ะแกร๊ 555
ไอ้เบียร์ - โชคดีที่คานาดานะเว่ย คิดไรทำไรขอให้สำเร็จทุกอย่าง

สุดท้าย ยังยืนยัน คงคิดถึงพวกแกตายเลยว่ะ ไว้เด๋วว่างๆขับรถข้าม จ. ไปหา
แต่ข้ามประเทศนี่คงไม่ไหวนะเพื่อน 555

2007/Mar/07

ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้า มันเป็นอีกวันหนึ่งในปีนี้ แต่ยังต่างจากวันอื่นๆนิดหน่อย

ผมไม่ต้องตื่นเช้ามากอย่างเคย....

เพราะอะไรเหรอครับ...

ตอนนี้ผมเรียนจบแล้ว ไม่ต้องตื่นไม่ทำงานช่วงเช้าเหมือนเวลา 6 ปีที่ผ่านมา...

ตามหน้าที่ของนักศึกษาแพทย์ทั่วไป...ครับ ผมเรียนหมอ เอ้อ จบหมอ

.

วันนี้ผมยังอยู่ที่หอ ถึงแม้บ้านจะห่างจากหอเพียงไม่กี่กิโล ผมกลับมาอีกครั้งเพื่อนเก็บของในห้อง

เรื่องบางเรื่อง รวมทั้งความผูกพันบางอย่างก็ยากจะอธิบายนะครับ

ห้องนี้ผมอยู่นแทบเป็นบ้านของผมมา 3 ปีได้แล้ว มีเรื่องดีๆ และไม่ดีเกิดขึ้นก็มาก

เตียงที่ผมเคยนอน เคยให้บางคนมานอนร้องไห้อยู่ รวมทั้งเป็นที่ๆเพื่อนผมเอาผมมาทิ้งหลังเมากลับมา

โต๊ะญี่ปุ่นที่ตั้ง notebook ตัวเก่ง เคยมีบางคนมานั่งดูบอลผ่านเน็ตด้วยกันอยู่(ผมไม่มีทีวี)

ห้องทั้งห้อง ที่เคยต้อนรับเพื่อนๆของผมที่เข้ามาพูดคุย รวมถึงมานั่งปรับทุกข์

รวมถึงอีกหลายๆที่ภายในห้องขนาดประมาณ 3x4 เมตรแห่่งนี้

...

จากนี้ไป คงไม่มีอีกแล้ว หลังจากนี้อีกประมาณเดือนครึ่ง...

ไม่ใช่แค่ห้อง

แต่พวกผมอาจต้องแยกกันไปตามจังหวัดต่างๆ ห่างไกลกันพักใหญ่ๆ

ไม่รู้ทางข้างหน้าจะเป็นยังไง จะเจอคนแบบไหนบ้าง จะดีหรือแย่กว่านี้

การเลือกจังหวัดแบบใหม่ ทำให้การแพคไปกับเพื่อนที่สนิทกันเป้นไปได้ยากขึ้น

ช่างเหอะ ตอนนี้ผมคงได้แต่เก็บความทรงจำดีๆที่นี่ กับเพื่อนที่สนิทที่นี่ ไว้ในใจ

รอจนกว่าจะพบกันในวันข้างหน้า..

จริงๆวันนี้ก้อวันที่ 3 แล้วที่ผมยังคงพักอยู่ที่หอ ถึงเรียนจบมาเกือบอาทิตย์แล้วก้อตาม

ของเกือบทุกอย่างในห้องถูกแพคลงลังเกือบ 10 ใบตั้งไว้

ตู้อีก 2 ใบที่ตั้งรอการแยกส่วนเพื่อนำกลับบ้าน รวมทั้งเสื้อผ้าในตู้ที่รอการแพคอีกรอบ

สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดในตอนนี้ ก้อคงแค่...

เก็บทุกอย่างไว้เป็นความทรงจำที่ดีเท่านั้น

ปล.กะจะปรับปรุง blog รวมทั้งทำ title ไปๆมาๆก้อยังไม่ได้แตะเลย คนที่เข้ามาอ่านก้อทนๆ blog หน้าตาประหลาดๆไปก่อนนะคับ ไม่เกินอาทิด จะทำใหม่แน่ๆ -_-"